Nieskończony sens twórczości ma swoje źródło w wymiarze, który zakreśla ludzkie ciało. Za każdym razem, kiedy z podziwem, a czasem z krańcowym zdumieniem oglądam dzieła kolejnego artysty, mam tę samą natrętną myśl, że oto jestem u kresu możliwości, że z pozoru niewyczerpalne źródło artystycznej ekspresji właśnie teraz zostało ostatecznie wyczerpane. Myślę też o tym, co mówi obraz artysty o mnie samym. Jaka jest właściwie relacja pomiędzy artystą, który eksplorując mroczne przestrzenie swojego geniuszu uchyla zarazem drzwi do swego domu, pozwala zajrzeć do swej sypialni, gdzie rozbiera się, popełnia samobójstwo lub zbrodnię, śpi? Czy to jest już ta linia ledwie zarysowana i nieciągła pomiędzy obłędem i rozumem? Czy owe frenetyczne poszukiwania wciąż nowych form wyrazu mogą być sztuką tak, jak ja rozumiemy - sztuką czyli dziełem ludzkiego szaleństwa i rozumu?

http://www.eros-art.pl/

data: 05-08-2011 | szczegóły